Atlantische kust – zaterdag 14 september

Na het ontbijt naar costa de Ajo waar we een heerlijk oubollig hotel met een grote blauwe H op het dak hebben. Het knappe Engels-sprekende baliemeisje (het type dat in een softpornofilm in een soepele beweging haar bril afwerpt en haar los gooit voor ze aan haar kleding begint) vindt ons wat vroeg, dat klopt, het is kwart over 11. We gaan een eindje wandelen, de vuurtoren is vandaag open zegt ze nog. Het paadje dat wij kozen blijkt dood te lopen, wel met een adembenemend uitzicht (ja, alweer. Maar dat is echt het woord) op de baai. De rotsen naar zee zijn hier wat minder steil, de kliffen iets verderop des te heftiger. De hotelkamer blijkt een terras te hebben met daarop die enorme blauwe H, c’est cool!

Het idee is lunch te verdienen met een wandeling. En vast wat brood en kaas halen zodat we vanavond niet wéér op zoek hoeven naar een vorm van aardappel en ei en meer moeten eten dan we willen. De tocht naar het dorp is een ruim halfuur bergopwaarts zonder schaduw. Het is half een ’s middags. In het dorp uiteraard overal dezelfde kaart en een resto met dat, plus heel dure componenten zodat een menu 72 euro kan kosten. Ik weet niet wàt er in die paella zit maar laat maar. Ik ben allang blij als ik brood of patatas vind. B wil, tegen oude afspraken in, –die we maakten door herhaaldelijk schade en schande en in blinde honger langs restos lopen, tóch door zoeken naar iets lekkers voor mij. Dit is Spanje, ik heb eergisteren zowaar een heus gerecht zonder dier gevonden, de kans dat dat mirakel zich nog eens voltrekt is daarmee gereduceerd tot -1. Hij aast op eten bij ons hotel omdat we dan veilig zijn (ik weet allang wat daar op de kaart staat. Heel veilig inderdaad: A van alles met vlees tot Zonder dier zoek je het maar uit). Het wordt el Pescador, net voorbij het hotel. Het is er heel druk, we zien toch twee kleine lege tafeltjes en staan braaf te wachten als een bijdehandte familie een ervan bezet. Als we het andere tafeltje toegewezen hebben gekregen duurt het best lang. Ik ga bier halen bij de bar en mag de kaart mee. Als ik ga bestellen neem ik voor de zekerheid de wijn maar mee naar tafel. Na een tijd komt het meisje dat een beetje Indiaans lijkt ons een tafelkleed brengen. Verder niks. Als de fles wijn meer dan half leeg is, ga ik toch maar vragen of het wel goed is gegaan met de bestelling, ‘ja hoor, komt goed’. Na een tijdje komt een ander vragen of we ergens op wachten. Enfin, twee uur nadat we zijn gaan zitten komt de salade vegetal, het is gelukt om de tonijn er niet op te doen. Olé! En een bord manchego, zo letterlijk als het klinkt, en het gerecht waarom we hier zijn gaan zitten: gemengde warme en koude gerechten. Het blijkt te bestaan uit een paar reepjes inktvis (of is het kip? witvlees in elk geval) 2 bitterballen (koe? kip?) en heel, heel veel worst en ham. Bij restaurant el Pescador! Waar de oceaan nog net niet op je bord spat! Als de borden bijna leeg en we niet geheel gelukkig, maar wel vol zijn komt ook nog de bocadillo tortilla. De tortilla is een Franscesa, ofwel een omelet. Oké. Maar er zit een dikke plak ham in. Geheel tegen mijn hart en gewoonte breng ik hem terug. ‘O sorry, ja, dat had je gezegd, geen vlees en vis, maar we hebben nu alleen nog tortilla met chorizo of tonijn’. Laat maar hoor, ik ben goed zo. Na een minuut of 10 komt er alsnog een tortilla solo.

’s Avonds op ons H hotelterras met brood en tomaat, handje chips erbij. Het beste maal van de dag.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.