Atlantische kust – zondag 15 september

Niet zo veel beleefd, dat is ook eigenlijk het doel van vakantie. Toch? Ontspannen?

Het is hier heel pittoresk Zwitsers, met serieuze bergen, chalet-achtige huizen met rode geraniums en mensen die daar dapper tussen door wandelen als missie. Wij zijn naar de vuurtoren gelopen, een flinke klim. Halverwege waaiden er flarden wolk langs onze hoofden, het –alweer, prachtige uitzicht op strand, bergen met grazige wieden en steile kliffen werd steeds minder. De vuurtoren zelf was gesloten, de nevel inmiddels zo dicht dat we konden gaan zitten op een mistbank.

Om ergens thuis te zijn heb je een stamcafé nodig, ook al ben je er maar een dag. Gisteren hingen we heerlijk aan het raam van een bar; dat klinkt gek maar is in Spanje best normaal. Een café met aan een kant van de bar een raam dat helemaal open kan, zodat je op het terras aan de bar kunt staan. Vandaag herkent de barman ons meteen (nee, nee, we hebben ons gisteren niet liederlijk gedragen om een onuitwisbare indruk achter te laten). Omdat het zo gezellig is nemen we ook een patatas aan de bar. De rest van de kaart heeft oogjes, of is tortilla. 

De tortilla’s zijn in dit deel van Spanje niet van plakjes aardappel maar van fijne stukjes, ook zijn ze veel meer baveux (nattig, niet helemaal gaar dus). Misschien durven ze dat aan omdat het hier wat koeler is dan aan de andere kant van het land., maar zó veel kouder is het nou ook weer niet. Ik ben niet zo bang voor geheel gare gerechten die een dag buiten de koeling op de bar staan, maar heb bij sommige smeuïge exemplaren wel een béétje bedenkingen en de neiging ze niet helemaal op te eten.

Als we door de winkel lopen merk ik dat verlekkerd naar de groenten in pot sta te kijken. Het is dat we al bravas gegeten hebben maar ik zou zomaar een pot witte bonen kunnen eten (terwijl ik daar echt niets aan vindt) en bedenk dat ik dat misschien nog wel liever wil dan weer bravas of tortilla. B vindt het een goed idee.

Als we wijn drinken op het hotelterras zien we een volwassen, bijna bejaarde man en zijn vrouw churros en chococlateeten; een flinke schaal met de streep-oliebollen uit een spuitzak en allebei een soepkom vol chocovla om ze in te dopen Ik snap het verschijnsel als ontbijt desnoods, daarop kom je de dag wel door. Maar waarom het hotel ze (zo meldt een krijtbord bij de ingang) niet alleen van 9 tot 11 serveert maar ook tussen 17:30 en 19:30 is een raadsel. Het lijkt me een misselijkmakend borrelhapje en Spanjaarden hebben dan nog lang niet gegeten, dus een dessert kan het zeker niet zijn. Maar ook heel veel bars serveren ze ’s middags en ’s avonds dus ik begrijp duidelijk iets niet.

Een tafel verderop zit een zwijgend stel, allebei mooi in het pak, dure zonnebril en constant rokend. Ze kijken elkaar niet aan en hebben in het half uur dat ik naar ze keek niet één woord gewisseld. 

Als ik even naar boven ben geweest iets op te halen uit onze kamer is de sfeer veranderd. Het ongelukkige stel is vertrokken. De asbak is vol, de tafel leeg.

De vanmiddag gekochte tuinbonen spoel ik in hun eigen pot schoon tot het water helder is. Op bed, het enige grote oppervlak in een hotelkamer, leg ik een placemat die als aanrecht moet dienen. Het hardplastic bakje waar de sla in verkocht werd, wordt nu schaal. Ik haal de blaadjes little gem los en bedek de bodem met de grootste. De rest scheur ik in stukjes die in de ‘kommen’ slablad gaan, daar gaan de bonen overheen, en in mijn hand tot blokjes gesneden tomaat, een kneepje citroensap, olijfolie uit een cupje van het ontbijt, wat verkruimelde cracker bij wijze van crouton. Schilfers oude manchego. De zo gevulde blaadjes van onderaf beetpakken maakt ze tot eetbaar bord, en het groenste, lekkerste maal dat ik in dagen at.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.