Als ontbijt krijg ik een croissant; plaat geroosterd en gebutterflyd. Een bereidingswijze die een veganeusje eigenlijk nooit krijgt, butterflyen, ofwel opensnijden en het middendeel vast laten zitten zodat je de garnaal, vis, biefstuk open kunt klappen is niet iets dat je vaak ziet met een paprika. We maken bij het afrekenen een praatje met het meisje van de balie (niet de pornoactrice maar weer een andere leuke), het hotel gaat 30 september dicht voor de winter. Wat ze dan doet weet ze nog niet, er is buiten het toerisme niet veel werk in de regio. Eigenlijk voornamelijk boeren maar die kunnen zelf amper rondkomen. Een vriendelijke meneer komt naar ns toe en drukt B een fles in de hand en mij een waaier voor la señora. Wat lief, we zijn er allebei een beetje door ontroerd. Een cadeau van hotel costa Ajo. Dat het een toeristenwaaier is doet daar niets aan af.

We gaan op weg naar het volgende adres, tweeënhalf uur rijden is op de kaart zo gebeurd maar best ver als de route uit berglandschap bestaat. De weg is mooi, de tunnels als in een tekenfilm, ook de bergen bloody filmisch maar we vinden het lang duren. Reizen kost tijd. Ergens zijn is leuk, er komen minder.

Nog zonder dat we wat gezien hebben zie je aan alles dat San Sebastian (Donostia zeggen ze hier) mooi is. Een enorme sint op de berg sluit de baai af. Een ruime boulevard met palmbomen, rijke plantsoenen en gedecoreerde lantaarnpalen loopt vlak langs het strand. Witte bootjes, Nice-achtig maar dan groots en stads. Er zijn eigenlijk 3 baaien, elk met een heel eigen stukje stad erachter. 

In de pinxtos-straatjes is het moeilijk kiezen, sommige bars zijn eenvoudig te druk om een staanplaats te vinden, dat helpt met kiezen. Een beetje. We gaan naar binnen bij een kleine zaak met enorme bar met zeker 50 verschillende kleurige pinxtos, ‘wat aan het uiteinde staat moet nog bereid worden, dat kan wel 7 minuten duren, de rest kun je op je bord leggen en laten zien zodat we weten wat je af moet rekenen’. Voor mij zit erbij: avocadosalsa-achtigspul op een plak brood, tempura op een stokje en oesterzwam van de plancha. Dat wordt misschien wel de eerste keer in mijn leven dat ik van een Spanjaard iets van de plancha krijg. B: zure vis (als in ingelegd, niet rot) met paddenstoelen die licht gezuurd zijn (–en ik ook wel had gelust, waarom bedenken ze toch niet dat zoiets zonder de vis ook lekker is), een soort romige kaas omwikkeld met zalmen een stukje wild zwijn. Met twee witte wijn erbij 17€. Bij de volgende zaak mini boccadillo met een waanzinnig dik stuk tortilla (ondanks de lichte gangen hiervoor mij toch teveel) en een stokje kip.

Espadrilles gekocht bij een gewone, echte schoenenwinkel midden tussen de tapasbarren, pardon pinchos, pardon Basken; pinxtos.  Een heel smal zaakje, met twee slanke mensen voor de toonbank is het vol, tot aan het plafond gevuld met schappen vol schoenen, en espadrilles dus. In alle kleuren maar ook gewone, saaie. 11 € (in Valencia betaalde ik volgens mij 20 of meer). De mevrouw wijst ons de hoeden en pettenwinkel om de hoek. Midden in de pinxtoshemel zitten ook gewone winkels, de ijzerhandel, een pappeleria, de Spar buurtsuper.

We lopen langs de prachtige gebouwen met daarnaast malle nieuwbouw en gaan de brug over naar deel 3 van de baai. Ik denk niet dat ik ooit eerder op een brug heb gestaan waar de Atlantische oceaan onderdoor stroomt, uit het water steken basalt blokken van reuze formaat.

We lopen langs een rode loper en zien binnen een tonijn liggen zo groot als een flinke koe. Zonder poten dan. Twee stevige visboeren maken er een show van om het dier vakkundig in handzame delen te snijden. Het is een waanzinnig gezicht, zo’n machtig dier dat voor de lol van een paar liefhebbers in stukjes wordt gesneden. Hij heeft gele vlekken op zijn staartvin.

Op het terras om de hoek van el Atlantico loopt een meisje met steile zwarte bob en strakke, kunstige wenkbrauwen. Ik zie meteen een film nero voor me en dan moet ze nog aan tafel komen, ik kan niet anders dan met open mond haar bewegingen heen en weer over het terras volgen. Haar collega is minstens zo intrigerend, een Spaanse van een jaar of 20, aan de zijkant van haar hoofd een lange dikke staart, amandelvormige ogen die opvallend maar niet ordinair zijn opgemaakt. Een Manga-vrouwtje in Spaanse uitvoering.

De rest is voor morgen of een andere dag, nu zijn we rozig als toeristen die de hele dag gelopen hebben (niet serieus en doelbewust met wandelstokken en zo zoals de Santiagogangers die we overal regenkomen, maar slenterend zonder plan).

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *