Het kookplaatje geeft geen sjoege, ik vrees dat de lieve actie om ons appartement twee uur extra van stroom te voorzien van mijn vriend bij de balie mislukt is. Als ik naar benden ga legt hij uit dat het systeem alleen overruled kan worden als je nog een nacht bijboekt, dat is misschien wat gortig voor het lunch bordje pasta waar ik zin in had. De blokjes gebakken aubergine met ui en knof die ik gisteren apart hield om vandaag in de tomatensaus te doen kunnen ook wel op een broodje. Fijngehakte rozemarijn erover, plakjes tomaat, wat flinters oude manchego: prima diner broodje. Dan gaan we nu maar uit eten. We laden onze koffers in de auto en rijden een rondje om het dorpsplein, dan pas bedenk ik dat het belachelijk is om daar te eten terwijl de Atlantische letterlijk aan onze voeten licht. Aan het strand kiezen we het terras met het beste baaizicht. Op de bar staan de tortillas klaar, ook een paar tapas en een schaal krabben. Ik vraag hoe het werkt, aanwijzen, een kaart? Ik krijg twee kaarten ‘Sorry, ik heb alleen Spaanse kaarten. Zal dat lukken?’ vraagt hij met een licht bezorgde blik. ‘Jawel, jawel. Als het over eten gaat begrijp ik u wel’. Hij vind het een fantastische grap. Er staan twee salades op die veilig lijken, maar als frutos ook nootjes en pitten kan betekenen, dan zoudenhet ook zeefrutos kunnen zijn. ‘Nee, al onze salades zijn zonder vlees en vis’. Mirakel.

B wijst me nog heel enthousiast een groente gerecht aan, jammer dat er merluza in de opsomming staat, hij komt nog twee dingen tegen, maar nee, er staat in een geval yorkham, tonijn én chorizo midden in het gerecht vegetal. Net als de paprika met ansjovis is.

Salade en patatas bravas (die had ik écht nog niet gehad, klopt ook; bravas-saus is van de kust aan de andere kant van het land) maken samen ook een soort diner.

De sla bestaat, zoals meestal (en geheelbegrijpelijk met gemiddelde tempraturen waarbij kropsla al verlept is voor de ober bij de tafel komt) uit grof gesneden ijsberg, plakken tomaat, heel fijne blokjes appel, gedroogde abrikoos, jonge kaas, pompoenpitten en ongebakken cashew met daarover strepen ‘salsa special’. Een lichtgroene (ik wil niet zeggen chemisch, met pistache kún je ook rare groene saus maken) saus, de dikte van lopende mayonaise, smakend naar, naar, munt? Misschien? Iets lichtgroens dat ik niet ken. Enfin, met de bijgeleverde plasticzakjes olie en azijn (is dat nou echt door het warenwet beleid dat je aangebroken producten, dus flesjes olie enzo weg moet gooien? En al dat plastic dan? Los daarvan is het echt geen doen om zo’n half leeggeschonken zakje tegen je bord te laten leunen zonder dat alle olie toch op tafel druipt) is het best op smaak te maken. De schaal bravas is genoeg voor 2 à 3 personen., de avondbroodjes die in de schaduw naast de auto staan zijn misschien wel overbodig.

Al met al:

Ook aan dit stukje Spaanse kust zijn de menukaarten gelardeerd met alles waar veganeusjes niet zo dol op zijn. Al loop ik me de blaren op de voeten, ik mag van groot geluk spreken als ik drie dingen vind die voor mijn soort mens als eten tellen. Ook in Bilbao en andere pinxtos bakkermaten,

Misschien mis ik iets omdat ik categorisch weiger me door tripadvisor en instragram te laten leiden –al was het maar vanwege de rolkoffers die in mijn Amsterdamse straat uit de taxi stappen om uren in de rij te gaan staan voor een instagramable broodje.

In Bilbao was een bar waar ze wel vier vegetarische gerechten hadden en een allergenen kaart die me in een Amsterdamse snackbar al een keer verbaasd had. Misschien kennen alle stadse mensen dat, maar voor mij als boertje was het nogal bizar om een kaart/snackbar lichtbord te zien met zeker 8 symbooltjes en kleuren zodat ook iemand die allergisch is voor de teennagels van een inktvis en om religieuze redenen geen in hazelnootolie gefermenteerde berkenbast wil eten in een overzichtelijke, volkomen gedelibereerde oogopslag kan zien wat hij/zij/lhbtv niet kan bestellen. Hé, het hoeft niet hè, je kunt ook gewoon thuis wat granen gaan weken en naar jupiter bidden. Ik klaag ook niet als ik me in Spanje langs bergen ham moet worst-elen om bij een plakje tomaat te komen

Wat me opvalt, en wat ik me afvraag:

Een heleboel tapas, pichos &zo staan klaar en worden bij bestelling opgewarmd. Hoe deden ze dat voor de magnetron? Kwam er dan eens in de zoveel tijd een schaal uit de oven en had je mazzel als je dan net binnenkwam? 

Waar in onze profi keukens toch vooral mannen staan zie je in Spanje (en Italië) voornamelijk vrouwen in de keuken. Die hebben toch een net zo sterk gestel als Westerse vrouwen en krijgen ook kinderen. Dus waar komt dat verschil vandaan?

Waarom staat er nergens peper op tafel? Zout heel soms, peper zag ik echt nergens. Het is in elk geval niet omdat ze alles zo hoog op smaak serveren, zelfs de Spaanse pepers zijn in de meeste gerechten niet te vinden.

Wat hebben Spanjaarden tegen een beetje verse kruiden?

Dat ze ongegeneerd Magnums en ander voorverpakt ijs als dessert serveren, zelfs in betere restaurants zag ik ze liggen in de vriezer met glazen deur.

Dat moet ik toch nog maar een keer gaan navragen bij ene paar Spaanse koks.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *